Uitverkoop Brief uit de woestijn : de jeugd van Jezus en Johannes – Goran Tunstrom

Beschrijving

Brief uit de woestijn : de jeugd van Jezus en Johannes

Vertaling van Ökenbrevet vertaald uit het Zweeds door Rita Tornqvist]

De Zweed Göran Tunström dankt zijn bekendheid, zowel in Italië als elders, vooral aan zijn meesterwerk The Christmas Oratorio, waarvoor hij in zijn vorige roman de basis lijkt te hebben gelegd.
Brief uit de woestijn pakt het religieuze thema aan met een gewetenloze benadering: een fictieve autobiografie van de kindertijd en jeugd van Jezus, die op onorthodoxe wijze evangelische episodes assimileert, maar laat de jaren zien die de canonieke evangeliën verwaarlozen. Een puur fictief perspectief, dat het goddelijke naar de achtergrond verbannen en opzettelijk historische nauwkeurigheid verwaarloost (zoals Fulvio Ferrari in het nawoord opmerkt, zijn er anachronistische details, zoals broeken, kalkoenen en velden met tomaten) om eerder aan te tonen hoeveel de persoon die de evangeliën ons tonen, met zijn gaven van liefde en mededogen die zo eigen zijn aan het verhaal van Tunström, is het resultaat van een persoonlijke, biografische innerlijke evolutie.

De buitengewone empathie van Jezus wekt verbazing, ontsteltenis bij anderen, zelfs jaloezie en haat bij de kleintjes. De neef Giovanni, authentiek alter-ego van de hoofdpersoon, herkent deze gave, erkent de noodzaak ervan, en in een zeer intense episode ziet hij in hem al de Messias en in zichzelf de Doper.
De auteur toont ons een Galilea waarin een sterke haat heerst voor de ijzeren politieke, militaire en economische overheersing van de Romeinen; waarin bijbels messianisme en het streven naar onafhankelijkheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Tijdens zijn eerste bezoek aan Jeruzalem, waarop hij lang heeft gewacht om eindelijk de grote metropool te zien, maar ook om de “collaborateurs” te leren kennen, begrijpt Jezus dat hij zelfs de priesters van de tempel zelf diep haat:

‘De tempel maakte me bang. Ik had het gezien als een enorme spin die naar het centrum van de stad was gestuurd. Hij zoog geld uit de zakken van de armen, mensen zoals Joseph. Ze hadden hun vier centen meegenomen, door bergen en valleien gereisd en die aan priesters overhandigd, die ze misschien aan de Romeinen gaven. Maar de Tempel had mij ook meegezogen, in een angstaanjagende duisternis ”.

In de tempel ontmoet hij echter een groep priesters die hem openbaren: “Er is een binnentempel waartoe de Romeinen nooit, nooit toegang zullen hebben. Er is geen goud in die tempel. Er is geen wierook of mirre. Het heeft geen binnenplaatsen of muren die een obstakel vormen”.

Dit gesprek zal voor Jezus de deuren openen van het klooster van Khirbet Qumran, “de hardste van alle tempels, de meest onverzoenlijke”: een symbool van zuiverheid tegenover de corruptie van Jeruzalem. Hier komt hij in aanraking met de gewapende strijd voor de bevrijding van de zeloten, door de Romeinen gestraft met gevangenis en marteling. Hij wordt bevochten: hij deelt hun zaak, maar ontkent het gebruik van geweld, overtuigd van het bestaan ​​van een “derde weg”. Maar wanneer de fanatici bij de Romeinen worden aangeklaagd door een medestudent die beweert te handelen ter wille van de “orde”, confronteert Jezus hem:

“We zijn bezet door een vreemde mogendheid. Ze exploiteren ons. Ze nemen onze zaden, ons vee. Uit de mijnen halen ze zilver en goud. Ze nemen onze tong af, onze vrouwen. Is dat niet een onderdeel van vrijheid dat het waard is om voor te vechten?”
‘Ja, zeker,’ zei hij bruusk. “Maar degenen die opstand willen, zouden precies dezelfde dingen doen zodra ze de macht grijpen.”
“In dit geval moet de strijd worden voortgezet. Je begrijpt het niet? Begrijp je niet hoe langzaam we verder gaan? Het kan duizend jaar duren, het kan duren tot het einde van de wereld, we zullen nooit het moment van vrijheid zien. Maar moeten we daarom weigeren zijn kant te kiezen? Er moet altijd iemand zijn die de beelden van Vrijheid in zich heeft, die ze predikt, die ze overal verspreidt, zodat ze niet vergeten worden. Begrijp je wat ik zeg? ”

Gedwongen vanwege de informatie te vluchten, besluit Jezus zich bij de arbeiders in de wijngaarden in het noorden van het land aan te sluiten. En dankzij die ervaring realiseert hij zich in een schijnbaar secundaire aflevering van de roman dat ‘het daar moest gebeuren. In de hofjes van de honger, in de tuinen van de dorst. Het koninkrijk van God manifesteerde zich niet in de vlammen van extase, in het hart van de schreeuw, in het midden van de dans”. Hij begrijpt dat “wijzelf het koninkrijk zijn dat komen zal”.

De roman eindigt zoals hij was begonnen: Jezus bracht veertig dagen meditatie door in de woestijn, waarbij hij elke fase van zijn leven navolgde met zijn herinnering: “mijn verleden is bij mij”. Dit is zijn brief uit de woestijn.

Göran Tunström lijkt goed gebruik te hebben gemaakt van zijn begin als dichter en kwam tot een proza ​​dat in staat is om de lyriek van het dagelijks leven prachtig uit te drukken door de gevoeligheid van de hoofdpersoon. Desert Letter maakt hem tot een typisch Tunström-personage, bijna een archetype; zoals Ferrari opmerkt, “niets van dit alles is” waar “, en dit alles is nuttig om de reflectie van de auteur te ontrafelen over hoe een persoonlijkheid zich op de meest radicale en volledige manier kan openen voor de ervaring van liefde, van delen”. Misschien om deze reden werd de roman goed ontvangen in kerkelijke kringen, zoals Het Goede Nieuws van De Andrè en in tegenstelling tot het ontheiligende evangelie volgens Jezus Christus van Saramago.

Zie voor verdere TOELICHTING ook de ACHTERZIJDE van het boek !