Beschrijving
De komende Koning
Een eenvoudige verhandeling over Het boek der Openbaring van onze Heere Jezus Christus.
Hier wordt ons geboden een „eenvoudige verhandeling over het boek der Openbaring van onzeHeereJezus Christus.”
Toen ik het „woord vooraf” las, verheugde het mij, dat daarin rake opmerkingen worden gemaakt als b.v, het volgende „er zijn ook nog andere gevaren, o.a. het niet goed onderscheiden van symbolische en letterlijke taal, waardoor men kan vervallen tot letterknechterij ten koste van de geestelijke betekenis, of tot ziekelijke vergeestelijking, die de letterlijke woorden geen recht doet.”.
Zie, dat is een maatstaf, die inderdaad elke Schriftverklaarder gaarne aanvaardt. Immers er is geen boek, waarin het „pneumatikoos” d.w.z. de geestelijke factor zo zeer overheersend is, als juist in dit boek van de Bijbel. Het zijn hier overal Oud Testamentische begrippen en namen, maar die gevuld worden met Nieuw Testamentische grootheid van geestelijke diepten.
Ik betwijfel, of de Schrijvers dit overal hebben doorzien.
Er is veel in dit boek, dat de lezer bekoort en dat wij ongetwijfeld weten te waarderen.
Wanneer de Schrijvers steeds bedoelen om de glorie van de verheerlijkte Christus overal te laten doorstralen, wanneer de majesteitelijkheid van deze verheerlijkteKoningop zovele bladzijden wordt bezongen, zal dit elke Bijbelgelovige goed doen.
Wanneer echter overal doorvoeld wordt, dat de Schrijvers met een bepaalde vooropgezette mening dit Boek van de Bijbel benaderen, wanneer, koste wat het koste, altijd weer het duizendjarig vrederijk als het hoogste ideaal op aarde wordt geschilderd, en als dan toch straks heel dat vrederijk kapot gaat, en als dan toch in dat vrederijk dood en verderf nog heersen, en als dan toch de satan over dat alles nog zal triumferen, zie, dan zinkt voor ons oog de schoonheid van zulk een vrederijk wel wat ver weg.
Met alle waardering van de goede bedoeling van deze Schrijvers moet men zijn exegetisch besef wel wat opzij zetten, als men hoofdstukken leest b.v. over de berg Zion blz. 132 of als van de zielen dergenen, die onthoofd waren, beweerd wordt, dat hier mensen van vlees en bloed bedoeld worden, want we lezen immers ook in de Bijbel, dat Abraham de zielen nam, die zij verkregen hadden in Haran (Gen. 12:5).
Ziet men nu toch niet het verschil, óf we lezen inGen. 12:5: „Abraham nam de zielen, die zij verkregen hadden in Haran”, óf dat we lezen gelijk hier de Schrijvers van dit boek lezen: En Abraham nam de zielen dergenen, die zij verkregen hadden in Haran.
Bij de eerste lezing heeft men een deel voor het geheel.
Bij de tweede lezing heeft men een ongerijmdheid gesteld.
En het is deze ongerijmdheid, die de Schrijvers van ons vragen, als wij hen moeten volgen bij de verklaring vanOpenb. 20:4.
Maar al kunnen wij deze Schrijvers niet volgen in hun verklaring van dit zware Bijbelboek, wij kunnen met hen ons verblijden in de grote dag van Christus’ toekomst, en met hen het slotwoord van dit Bijbelboek tot levensinhoud van onze levensstrijd maken: „Kom,HeereJezus, Kom haastelijk”.
U. [Utrecht], S.
Bron: De Wekker Publicatiedatum: 17-08-1956 Auteur(s): Prof. J.J. van der Schuit
| Auteur: | Johannes de Heer en J.A. Monsma |
| ISBN: | – – g e e n – – |
