Premium Grondslagen van het christelijk geloof : deel 5 : Het opleggen van handen – Derek Prince

Beschrijving

Het doorgeven van zegen, gezag en genezing

Als we puur vanuit ons menselijk verstand zouden moeten bepalen wat de zes basisprincipes zijn van het christelijk geloof, dan zou de leer van het opleggen van handen vast nooit zijn gekozen. Maar uiteindelijk is het beste commentaar bij de bijbel de bijbel zelf, en die leert ons in Hebr. 6:1-2 dat de vierde basisdoctrine van het christelijk geloof de oplegging van handen is – een belangrijke doctrine die in steeds bredere kerkelijke kring wordt begrepen en gepraktiseerd.

Wat moeten we ons precies voorstellen bij de uitdrukking ‘het opleggen van handen’? Het is een handeling waarbij de ene persoon zijn hand of handen legt op het lichaam van een ander, met een specifiek doel. Normaal gesproken gaat dit gepaard met een gebed, een profetische uiting, of beide.

Buiten de context van godsdienst is het opleggen van handen overigens ook niet vreemd, maar hoort het gewoon tot de normale menselijke gedragingen. In sommige delen van de wereld is het bijvoorbeeld heel normaal dat twee vrienden als ze elkaar ontmoeten, hun handen op elkaars schouders leggen. Dit gebaar staat dan voor de erkenning van hun vriendschap, of respect, of hun genoegen elkaar te ontmoeten. Of denk eens aan de moeder die haar hand op het voorhoofd van haar kind legt, als het klaagt over koorts of hoofdpijn. Dat is een heel natuurlijke, bijna instinctieve handeling, waarmee de moeder het kind wil troosten of tot rust brengen.

Binnen de context van godsdienst moet het gebruik van handoplegging dus eigenlijk ook gezien worden als een verlengstuk of afgeleide van heel natuurlijk, menselijk gedrag. Als godsdienstige daad staat het opleggen van handen normaal gesproken voor een van de volgende drie dingen: Ten eerste, de persoon legt iemand de handen op om zo geestelijke zegen over te dragen op degene die de handen krijgt opgelegd; ten tweede, degene die handen oplegt doet dit om in hetopenbaar erkenning te geven aan een geestelijke zegen of autoriteit die de andere persoon al ontvangen heeft; ten derde, degene die handen oplegt doet dit om de andere persoon in het openbaar aan God op te dragen voor een speciale taak of bediening. Soms worden alledrie deze redenen gecombineerd in dezelfde daad van oplegging van handen.

Oudtestamentische voorbeelden

Als we nu de bijbel openslaan, zien we dat het opleggen van handen al vanaf de eerste beschrijvingen over Gods volk, in Genesis, een heel normaal gebruik was. In Genesis 48:14 bijvoorbeeld, lezen we hoe Jozef zijn twee zonen (Efraïm en Manasse) naar zijn vader Jacob bracht om Jacobs zegen te ontvangen:Maar Israël kruiste zijn handen: zijn rechterhand legde hij op het hoofd van Efraïm, hoewel die de jongste was, en zijn linkerhand legde hij op het hoofd van Manasse, hoewel die de oudste was.

De Pijlers van het christelijk geloof bestaat uit:

Zie voor verdere TOELICHTING ook de ACHTERZIJDE van het boek !