Laatste Kans Voorbij dader- en slachtofferschap

Na de LYMAR workshop Grenzen stellen en harmonie van Robert Krarmps in het najaar van 2009 viel het kwartje Daar leerden en ervoeren we ondermaar, om In relaties onze eigen rumte m te nemen en grenzen te bewaken door bewust te zijn van mnetlkijke levende drijfveren, ook wel behoeften genoemd Kort daarna hadden we een bestuursvergadering waar een aantal communicatieve ervaringen met en tussen collega’s van de Nederlandse Vereniging van Reincarnatietherapeuten (NVRT) ter sprake kwam, die in essentie met grenzen en ruimte te maken hadden. We geven een paar voorbeelden,Een aantal therapeuten verzocht ons, de Stichting Voorlichting Refncarnatietherapie (SVR), de afgelopen jaren om hun schriftelijke materiaal uit te brengen, te bekostigen en/of te verspreiden. Daar waar we de grenzen van onze (on-)mogelijkheden benoemden ontstonden soms energieslopende processen. Het was net alsof de levensenergie in woorden en zinnen niet werd herkend, alsof we steeds uitgedaagd werden om respectvol te blijven benoemen, terwijl de aanvrager zich vrij voelde om projecties, dwang of agressie te communiceren. Onze behoefte aan dynamisch samenwerken kwam in de kou te staan.In de onderlinge uitwisseling via het interne e-maifcircuit van de NVRT, antwoorden op gestelde vragen over de website of copyrights, lazen we reactieve en polariserende woorden, een toon van daderen slachtofferschap of overlevend taalgebruik. Persoonlijke interpretaties en oordelen leken eerder gemeengoed, dan teamgeest en uitwisseling vanuit de reïncarnatietherapiefilosofie, die elke therapeut leerde in een opleiding. Uit de vele voorbeelden die we ons herinnerden kregen we de indruk dat dit blijkbaar de strategie is om zich tot elkaar te verhouden. Alsof overleven steeds de basis is van de onderlinge relatie en communicatie tussen in principe gelijkwaardige therapeuten. We kunnen ons namelijk nauwelijks voorstellen dat die taal ook in de praktijkkamer gebezigdwordt, want dan zou de klachtencommissie dagelijks overuren draaien. Tussen therapeut en cliënt bestaat een hiërarchische relatiestructuur, dus daar zou het verschil in kunnen zitten bedachten we. Kennelijk is dat een relatie waarin therapeuten zich anders opstellen dan in gelijkwaardige relaties. In plaats vanmee te gaan in een polariserend gedrag van agressie of verdediging, kozen wijervoor om dit materiaal als impuls te gebruiken voor onze behoefte aan groei en ontwikkeling.Het effect van genoemde ervaringen was dat we ons gingen realiseren dat slachtoffergevoelens en daderschap waarschijnlijk een uitdrukking zijn van onbewuste gelijkwaardige dan wel ongelijkwaardige posities en onvervulde behoeften. Wij waren geïnspireerd om het fenomeen nader te bekijken en te beschrijven. Met name daar waar het de polariteit daderen slachtofferschap overstijgt (ik pijn-jij pijn). We wilden helder krijgen hoe polarisaties en verbroken verbindingen in stand blijven door onbewust zijn van persoonlijke behoeften en wezenlijke verlangens, ook als al vele therapeutische sessies zijn gedaan. Waar de levensenergie ontbreekt, de authentieke kracht afwezig is zodat de innerlijke leegte keer op keer overneemt en de innerlijke waarnemer en regisseur in de wachtkamer blijven zitten. Begrippen die in de verschillende hoofdstukken nader uitgewerkt worden. Ook vroegen we ons af hoe het komt dat mensen ondanks of misschien wel dankzij wezenlijke communicatie zich aangevallen voelen, ageren, ontkennen, zich terugtrekken en verbindingen verbreken. Een vraag waarvan het antwoord in de Leegte woont. We wilden kijken wat de betekenis van levend taalgebruik is en naar de plaats die communicatie inneemt om de