De in zijn latere jaren teruggetrokken levende schilder Jules Rummens had uitzonderlijk lang een hoofddoel: op deels klassieke, deels tegendraadse wijze tot boeiende schilderijen te komen. Daarbij was Rummens geruime tijd actief op het gebied van de monumentale kunst. Invloeden uit het interbellum blijken bij hem een vruchtbare drijfveer voor latere, vernieuwende schilderkunst. In Jules Rummens beschrijft Maurice Rummens het oeuvre en het leven van zijn vader, en verduidelijkt hij bekende en onbekende thema’s en episodes uit de Nederlandse kunst van de twintigste eeuw zoals: de voorkeur van een dwarse penseelvoering tot nu toe, de nadagen van het atelier van P.J.H. Cuypers, Rummens’ vroege contacten met Piet Wiegman, de periode tussen de wereldoorlogen, toen Rummens enige tijd in Parijs verbleef, en die van de monumentale kunst tussen 1945 en de jaren zestig.
De heldere stijl, de vhistorische uitleg en de talrijke verhalen uit de eerste hand maken dit rijk geïllustreerde boek zowel aantrekkelijk voor een groter publiek, als voor de specialist.
