Het gezicht van de wereld : wetenschap en wereldbeeld – Gerard Nienhuis Merkproduct

Beschrijving

Het gezicht van de wereld : wetenschap en wereldbeeld

Afbakening van de natuurwetenschap en het christelijk (calvinistisch) geloof, zodanig dat ze niet hoeven te conflicteren.

Serie: Verantwoording, deel 10

De teruggang van het gezag van het geloof in de samenleving wordt dikwijls toegeschreven aan een toenemend gezag van de wetenschap, met haar kritische houding tegenover onbewezen uitspraken. Deze voorstelling is wellicht aantrekkelijk door haar eenvoud, de werkelijkheid is ingewikkelder. Alleen al de toename in de aanhang van allerlei religieuze stromingen spreekt deze voorstelling tegen. In dit boek wordt een mogelijke visie op de verhouding tussen geloof en wetenschap gegeven, met de bedoeling om recht te doen aan beide. Uitgangspunt is dat beide menselijke activiteiten inhouden, die zich in beide gevallen bezighouden met een werkelijkheid buiten de mens, waarbij doel en aard van die activiteiten goed onderscheiden dienen te worden. Voor hen die het christelijk geloof ernstig nemen, en de natuurwetenschap zien als een bedreiging, wordt een pleidooi gehouden voor het gezag van de natuurkunde, maar dan wel op het terrein waar dat gezag geldt: bij de beschrijving van de natuurkundige kaders.

Recensie(s):
Zelden komt men een boek tegen, dat de huidige natuurkundige inzichten in zo kort bestek zo begrijpelijk beschrijft. Ook slaagt Nienhuis (1944, hoogleraar natuurkunde Leiden) er uitstekend in – dat is zijn doel – duidelijk te maken dat geloof en wetenschap niet hoeven te conflicteren. Bijbelse wereldbeelden zijn geen wezenlijk aspect van het geloof en geloofsuitspraken kunnen nooit een alternatief zijn voor wetenschappelijke verklaringen. Anderzijds is de moderne natuurkunde geen goede basis om een wereldbeeld op te funderen. De oerknaltheorie, die Nienhuis op wetenschappelijke gronden aanvaardt, sluit geenszins het geloof in God als schepper uit, want met een natuurwetenschappelijke beschrijving van de wereld is niet alles gezegd. Over de geloofskant van het dilemma uit hij zich heel wat korter dan over de fysische, waardoor hij te weinig nuanceert m.b.t. het christelijke geloof. Te makkelijk stelt hij het gelijk van zijn calvinistische interpretatie, bijv. wanneer hij opmerkt dat onthechting er niet bij past. En was/is altijd duidelijk wat ‘het wezen van het christelijke geloof’ is? Velen kunnen hun voordeel doen met het boek.

(Biblion recensie, J. Kleisen.)

Zie voor verdere TOELICHTING ook de ACHTERZIJDE van het boek !