Algerije staat aan de vooravond van de Onafhankelijkheid als de vijftienjarige Hassan in het ziekenhuis van Algiers moet worden opgenomen voor een oogoperatie. Land en bevolking worden al zeven jaar verscheurd tussen groepen fellaga’s en het Franse koloniale leger, waarbij de scheidslijn tussen politiek en persoonlijk belang niet altijd even scherp blijkt.
Zijn dreigende blindheid en de chaos om hem heen beletten Hassan niet de gebeurtenissen met alle nieuwsgierigheid en ondernemingslust van de opgroeiende jongen te blijven volgen: de jarenlange vrijheidsstrijd, de terreur, de stommiteiten, zijn eigen stappen van kind naar puber.
Als het verwachte resultaat van zijn operatie uitblijft, roept zijn moeder opnieuw maraboets, kwakzalvers en tovenaars te hulp. Hassan schikt zich erin met een mengeling van afstandelijke ironie en gelatenheid — tot het niet meer nodig is.
