Bestseller Dialektiek der verlichting, een verkenning in het neomarxisme van de Frankfurter Schule – Dr. Jacob Klapwijk

Beschrijving

Een verkenning in het neomarxisme van de Frankfurter Schule.

Het eerste en het laatste hoofdstuk zijn van algemene aard. In de hiertussen liggende hoofdstukken worden de belangrijkste vertegenwoordigers van de Frankfurter Schule afzonderlijk belicht: Marcuse (1898), Adorno (1903-1969), Horkheimer (1895-1973) en Habermas (1929). Al deze figuren zijn gedurende kortere of langere tijd verbonden geweest aan het Institut für Sozialforschung van de universiteit van Frankfort, vandaar de naam ”Frankfurter Schule”. De ondertitel spreekt van het ”neomarxisme” van de Frankfurter Schule en de vraag rijst daarom wat dit «eomarxisme onderscheidt van het marxisme. Luisteren we naar Klapwijk: ”Allerlei kernmomenten uit de leer van Marx zijn terzijde geschoven, o.a. de leer van de klassenstrijd en van het proletariaat als revolutionair subject in spe.” En dan komt het: ”Voor de neomarxisten zijn nl. (. . .) ook de arbeiders in de gevestigde orde ingekapseld (. . .).” (p. 7 e.v.) Marx verwachtte alles van de bewustwording van de werkende stand. De arbeiders, meende hij, hadden niets te verliezen dan hun ketenen en alles te winnen bij een communistische maatschappij. Deze droom is vervlogen, althans wat de neomarxisten betreft. Zij geloven niet dat de moderne arbeider nog geïnteresseerd is in de ondergang van de huidige maatschappij. Moeilijker te beantwoorden is de vraag in hoeverre de Frankfurters überhaupt nog neo-marxisten kunnen heten. In de onderhavige studie komt voor mijn besef deze kwestie niet helemaal uit de verf.

Zie voor verdere TOELICHTING ook de ACHTERZIJDE van het boek !