De zaligsprekingen : een gesprek over geloven – Dr. Pinchas Lapide & Dr Carl Friederich von Weiszacker Actieprijs

Beschrijving

Weerslag van een ‘geloofsgesprek’ tussen dr. Pinchas Lapide (Joods theoloog) en dr. Carl Friedrich von Weiszäcker (filosoof, president van de Bondsrepubliek).

Dit boekje, uitgegeven door Kok, Kampen – 83 bladz., f 14,90, is geen directe bijdrage “tot opbouw van het gereformeerde leven”. Waarom er dan een bespreking aan gewijd?
Het lijkt ook geen ‘geloofsgesprek’ of wel een ‘gesprek over geloven’, zoals titelpagina en omslag aangeven.
Je ontmoet er geen vertrouwde terminologie in. Hoe zou dat ook kunnen, waar de beide gesprekspartners beogen ‘vanuit hun eigen traditie’ te komen tot een ‘vertaling van de zaligsprekingen’ (omslag).
De uitgever vermeldt daarbij dat door de thematiek de wijze van behandelen het boek velen zal aanspreken, ook omdat het actueel is in het kader van het conciliair proces.

Reeds het uitgangspunt ‘geloven’ brengt scheiding. De gespreksgangers hebben daar zo hun eigen opvattingen over. Niet geput uit en beheerst door de Schriften, maar door puur menselijke overwegingen.
Zo kom je ergens tegen (bladz. 43) dat ze drie ‘geloofshelden’ ten tonele voeren: Jezus (Hij wordt hier zomaar op één lijn gesteld met de andere twee), Socrates en de maagd van Orleans, figuren die voorbeelden zijn, zonder welke ons avondland zoals wij dat kennen eigenlijk ondenkbaar zou zijn.” (43) Na een korte inleiding over het doel van het boek volgen twee delen, waarin resp. de algemene aspecten van de zaligsprekingen en vervolgens elk van de spreuken aan de orde komen. Ten besluite komt de vraag of de zaligsprekingen een utopie zijn of een levensprogramma.
Ik meen bij dit kleine boekje, zeer inspirerend geschreven, enkele vraagpunten en opmerkingen te mogen stellen, die tevens oriënterend zijn voor de inhoud: kennisnemen ervan is waardevol, speciaal voor hen die zich op ietwat theologische en/of filosofische paden begeven: het heeft inzicht in wat er momenteel in bepaalde (ook christelijke) kringen leeft de deelnemers in het gesprek gaan niet uit van Gods openbaring, zoals we die in de Schriften ontvangen: dat de oorspronkelijke woorden ontvangen zijn als ‘machthebbende’ lijkt hen te zijn voorbijgegaan het ‘zalig-zijn’, zoals de Here Jezus dat tot zijn discipelen uitsprak, komt maar heel mager tot uitdrukking.
“Daar wordt niet gezegd ‘je moet’; daar wordt ook niet gezegd ‘je kunt, want je moet’ Dat laatste is alleen maar frustrerend en beledigend.
Maar daar wordt gezegd: zalig ben je, wanneer je vrede maakt, want dan zul je een zoon van God heten” (11). De bergrede is, zegt Lapide, een concreet recept om te overleven (80) en hij voegt er aan toe “Een wereld, die in het ethos van de Bijbel een wegwijzer heeft naar de vermenselijking van deze aarde en de door God gewilde menswording van alle kinderen van Adam” zal de shalom ontvangen, één hele wereld onder de ene Gód.

Bron:(http://www.opbouwonline.nl/artikel.php?id=9929)

ZIE VOOR TOELICHTING OOK DE ACHTERZIJDE VAN HET BOEK !