Goedkoop Kerk en tegenkerk : de Oecumenische beweging getoetst aan de Heilige Schrift – J.A.E. Vermaat

Beschrijving

De Oecumenische beweging getoetst aan de Heilige Schrift

Het geschrift van de heer J. A. E. Vermaat dat we hier willen aankondigen munt uit door heldere informatie en zakelijke uiteenzetting. De ondertitel zegt waar het de schrijver om te doen is. Hij wil de oecumenische beweging toetsen aan de heilige Schrift. Op de grote vraag of de Wereldraad van Kerken waarlijk helpt aan de vergadering van Christus’ kerk en aan de komst van Zijn koninkrijk, geeft de schrijver een indringend antwoord. Een ontkennend antwoord.
Hij staaft dit antwoord door ons de stukken die van de Wereldraad zijn uitgegaan, aandachtig en zorgvuldig te leren lezen. Hij bekijkt de Wereldraad bovendien niet als een op zichzelf staand verschijnsel doch als ingebed in de moderne levenscomplexen. Het boek begint met een hoofdstuk over Uppsala, de vierde assemblee van de Wereldraad van Kerken die in 1968 is gehouden. Toen deze assemblee gehouden werd waren slechts weinigen zich bewust van het sluipend radicalisme dat de oecumenische theologie daarna zou gaan beheersen, Uppsala betekent de de officiële rechtvaardiging van wat wel genoemd wordt het “wereldlijk oecumenisme”, de maatschappij-kritische functie van de kerk.
Het luide met kracht een nieuwe fase in de oecumene en doorbrak, voor enige tijd de impasse waarin men was gekomen.
Men wilde de theologische opleiding geheel ,;vernieuwen” en dat niet alleen, ook de reeds bestaande kerkelijke structuren. Men sprak van een nieuwe wereldgemeenschap, een wereldcultuur in wording, de strijd om grotere sociale gerechtigheid, een internationaal belastingstelsel, een volwaardig leven voor allen, geboortebeperking, en de verwezenlijking van het rijk Gods door onze gemeenschappelijke (sociale) inspanning.
In het gevolg van deze assemblee werd sterk de nadruk gelegd op de “politieke taken” der kerk, het steunen van “pressure-groups”, revolutionaire bewegingen, de politiek der Zuidafrikaanse regering boycotten met monetaire maatregelen door kerken te nemen en af te dwingen van grote handelsconcerns enz. De roeping der kerk aldus Uppsala is de eenheid der mensheid naar voren te brengen. Over evangelieverkondiging en -verwerping werd niet gesproken.
Het eerste grote hoofddeel van het boek gaat over de ontwikkeling van de Wereldraad. Van /kerkelijke eenheid naar mondiale eenheid. Men vindt in dit deel een paragraaf over de politieke keuze van de Wereldraad. Deze is zeer duidelijk links gericht. Wordt door de schrijver met onweerlegbare citaten over-duidelijk gemaakt.
Het tweede hoofddeel gaat over de verbreding van de oecumenische basis. De dialoog met andere godsdiensten. Het derde hoofddeel handelt over de Rooms-Katholieke Kerk en de oecumenische beweging. Een slothoofdstukje geeft informatie over de oecumene in Nederland.
Het boek kreeg een enthousiaste inleiding mee van de hand van ds J. C. Maris, Chr. Gereformeerd en dr E. Masselink, Gereformeerd predikant. Zij schrijven o.a.: “De wereld wordt overspoeld met oecumenische lectuur. Daartegenover zijn ook in ons land wel vele artikelen en kleinere geschriften verschenen, maar voor een indringende, aan de Schrift getoetste, kritische benadering van de moderne eenheidsbeweging als tijdsverschijnsel is het de hoogste tijd.” Ook dit schrijven zij: “Als een psychose vervulde voor kort de aansluiting bij de Wereldraad vele van onze “kerkleiders”, terwijl de meeste kerkleden in een apathisch onmachtsgevoel deze lawine over zich lieten komen met het vermeende zelfverschoningsrecht: als de aansluiting toch niet te keren is, laat ons dan tenminste de pijn van het gewaarschuwd wonden bespaard te blijven.” Deze laatste zin beschrijft kennelijk de situatie in de synodale kerken met betrekking tot de Wereldraad. In elk geval, schrijven de inleiders, is nu ontwijkbaar de tijd gekomen dat elk levend lidmaat van Christus’ kerk de vraag niet langer wil of kan verdringen of er met de ene, heilige, algemene en apostolische kerk toch niet gemanipuleerd is en wordt; en dan nog wel met aanwending en toelating van machten en motieven die apert wezensvreemd zijn aan het lichaam van Christus en aan het koninkrijk van Zijn genade. Wij stemmen in met de inleiders dat het geheel een fel geschrift is, maar tegelijk een dringende oproep tot christelijke waakzaamheid. Het is ongetwijfeld ��n van de tekenen der tijden dat deze waakzaamheid bij velen ontbreekt. Men kan niet zeggen dat de oecumenische gedachte veel weerklank vindt bij het volk. Zelfs vele predikanten tonen weinig interesse en laten de zaak over aan een betrekkelijk gering aantal “specialisten”. En die zijn enthousiast. Bovendien ‘hadden zij de nieuwsmedia tot voor kort volledig in handen.
Die periode is nu voorbij nu de E.O. een ander geluid laat horen met betrekking tot de Wereldraad.

http://www.opbouwonline.nl/artikel.php?id=18909

Zie voor verdere TOELICHTING ook de ACHTERZIJDE van het boek !