Direct Verzonden Bibliodrama en pastoraat : de Schrift doen als weg tot dieper geloven – N. Derksen en H. Andriessen

Beschrijving

Bibliodrama en pastoraat

De Schrift doen als weg tot dieper geloven

Pleidooi voor en uitwerking van het spelmatig doen herleven en beleven van bijbelverhalen

Dit boek is nr. 46 uit de serie Pastoralehandreiking.

In negen overzichtelijke hoofdstukken bespreken de auteurs de betekenis van het bibliodrama in het pastoraat. Aan het eind van elk hoofdstuk vinden we een literatuurlijst.

Recensie’s
Bibliodrama is een specifieke manier van omgaan met de bijbel. De bijbelse teksten worden niet alleen beluisterd maar ook gedaan. De gelovigen kunnen een rol uit het bijbelse verhaal kiezen en spelen. Als doel wordt aangegeven ‘gelovige mensen te helpen helderheid te krijgen in hun eigen geloven en in hun geloofsrelaties’. De hiervoor vereiste werkwijze wordt uitvoerig beschreven. Verder krijgen de lezers kennis van het hierbij nodige zorgvuldige omgaan met menselijke ervaringen, van de intense werking van verhalen op het innerlijk van een mens en van de helpende funktie van een rol voor het zelfverstaan van een mens. Tot slot wordt over het bibliodrama als troost en hulp binnen het pastoraat verteld en opname in de opleiding van pastores voorgesteld. De twee r-k auteurs werkten reeds enige tijd met bibliodrama in hun pastoraat. Ze zijn goed thuis in de pastorale psychologie. Het boek is een gefundeerd pleidooi voor dit specifieke omgaan met de bijbel, maar geen handreiking om in de praktijk met bibliodrama te beginnen. Geschikt voor pastores, predikanten en medewerkers in catechese en kerkelijke opleidingen.

(NBD|Biblion recensie, Chr. Gabler-Kaindl)
Het doel van dit boek is de betekenis van het bibliodrama in het pastoraat te bespreken. BibliodrEima is er op gericht om als groep onder leiding een bepaald bijbelgedeelte helemaal in te leven, waarbij ieder lid van de groep een bepaalde rol speelt. Zo worden het bijbelgedeelte en de konkrete mens nii op elkaar betrokken. De rol voert tot zelfontdekking (34), brengt in beweging (21). Dit wordt zowel praktisch als theoretisch doordacht.

Theologisch behoort deze wijze van omgaan met en verstaan van de Schrift thuis in de narratieve theologie (127).

Belangrijk zijn bij deze vorm van pastoraat zowel de visie op de Schrift als op het pastoraat, die aan het bibhodrama ten grondslag liggen. Mijn vraag is of niet het persoonlijk gesprek, waarin het kerugma een duidelijke plaats heeft, te verkiezen valt boven deze vorm van groepspastoraat.

Andere vragen zijn: doen we niet te kort aan de uniciteit en heiligheid van Jahwe als we Hem ”spelen”? Schuiven openbaring en ervaring in dit boek niet te veel over elkaar heen (115, 120), parallel aan de vloeiende grens tussen Schrift en traditie? ( 130)

(Digibron W.V.H.)

Zie voor verdere TOELICHTING ook de ACHTERZIJDE van het boek !