Het vuur blijft branden : Geschiedenis van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) in Nederland, 1944-1979 – door P. Jongeling, J.P. de Vries en Prof.Dr. J. Douma Korting

Beschrijving

Het vuur blijft branden

Geschiedenis van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) in Nederland, 1944-1979

Het was 11 augustus j.l. 35 jaar geleden dat de vrijmakingsvergadering gehouden werd in de Lutherse Kerk te Den Haag onder leiding van wijlen ds. H. Knoop, waar de Acte van Vrijmaking of Wederkeer werd voorgelezen. Dat was het begin van de Vrijmaking. De breuk in de Geref. Kerken was een feit vlak voor de hongerwinter. De ouderen onder ons herinneren zich nog de bewogen geschiedenis van die dagen. Verschillende van onze plaatselijke kerken werden met de kerkelijke gebeurtenissen geconfronteerd al was het alleen reeds door de aanvrage van het kerkgebouw voor het houden van kerkdiensten. Er waren predikanten, die in nauw contact stonden met hun collega’s uit de Geref. Kerken, die ten diepste geraakt waren door de gang van zaken. Persoonlijk herinner ik me nog diverse gesprekken met twee geref. predikanten in de Steenwijker pastorie, soms vlak achter elkaar – de een bleef en de ander maakte zich vrij (nu hoogleraar in Canada).

Het is geen wetenschappelijke beschrijving met voetnoten en verwijzingen; maar op vlotte kroniekmatige manier wordt ons een boeiend verhaal gegeven. De titel van dit boek is goed gevonden. Ze wordt pas verklaard op pag. 190 door prof. dr. J. Douma. Hij herinnert aan de verschillende betekenissen waarin vuur in de Bijbel voorkomt. Vuur kan verlichten en verwarmen maar ook verwoesten.
De tong is een vuur en de ontucht ook. Het hart van de Emmaüsgangers stond in brand op weg van Jeruzalem naar huis. „Al deze „vuren” – hartverwarmend of hartverscheurend – zullen blijven branden, zolang de geschiedenis van zonde, verlossing en gericht haar eindpunt nog niet bereikt heeft”.
En heel reëel zegt Douma: „Veel moois viel er te melden uit de vijfendertig jaren na de vrijmaking. Maar ook veel lelijks. De verdeeldheid scheurde kerken en families uiteen. Er waren brandende harten, maar ook de twisten laaiden hoog op”. Doorslaggevend voor de titel is de tekst uit Jeremia 20. Jeremia spreekt over brandend vuur opgesloten in zijn gebeente; „wel matte ik mij af om het in te houden, maar ik kon het niet”. Het vuur bleef branden in Jeremia.
„Veel onheilig vuur heeft gebrand. Maar het is toch niet sterk gebleken om de vrijgemaakt-gereformeerde kerken in de as te leggen. Ze zijn er nog omdat ook ander vuur bleef branden. Dat schrijven we niet aan onszelf toe, maar aan de God van Jeremia”. Zo wordt deze titel door de inhoud gedekt als we het boek geboeid, soms met rode oren, vlot kunnen doorlezen – overzichtelijk als het is samengesteld.
Het boek telt 200 pagina’s en omvat tientallen foto’s. Alleen om deze reden reeds is dit boek een rijk bezit in bijzonderheid voor de vrijgemaakte families, die altijd wel een der hunnen zullen herkennen.
Het zal in ieder vrijgemaakt gezin, dunkt me, een plaats krijgen.

Naast de vele foto’s, die samen vele pagina’s beslaan, is de tekst belangrijk. Drie auteurs hebben deze tekst samengesteld.

Zie voor verdere TOELICHTING ook de TITELPAGINA van het boek !