Het is heel klein, en toch zie ik het. Ik wijs naar de wang van Tuur. ‘Je… Je bloost…’ Ik knipoog naar Paul. Paul grijnst, Lien lacht. We fluisteren de wangen van Tuur vol kleur. ‘Laat me gerust,’ zucht Tuur. Maar wij zijn niet te stoppen. Een vingerknip en het hoofd van Tuur is een vuurtoren. Paul lacht luider en luider. Dit is niet leuk meer. Ik wil dat het nu stopt. Vertel ik het aan de juf? Maar wat zal Paul dan met mij doen?
Een geslaagde uitwerking van een gevoelig onderwerp. Dit verhaal maakt het thema pesten bespreekbaar. De illustraties brengen de groepsdynamiek sterk naar voor.
